မဂၢင္ေဖာင္စီး ကုိးရက္ခရီး                       ေရးသူ ခ်စ္ႀကည္ေအး (၂၀၁၀ ေယာဂီ)

မူရင္းလင့္ခ္

၂၀၀၈တုန္းက တရားစခန္း တခုအၿပီးမွာ စီစဥ္သူ KZMS နဲ႔ က်မ စကား ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ တယ္။ ျမစိမ္း ေတာင္ ေတာရ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး ရဲ႕ တရားေတြ အလြန္ႀကိဳက္ေၾကာင္း ပါ။ အဲဒီမွာ သူက သူလည္း အလြန္ ႀကိဳက္ေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္ႀကီးကို ပင့္ေလ်ာက္ၿပီး တရားစခန္း တခု စီစဥ္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ဖို႔ နဲ႔ ျဖစ္ခဲ့ရင္ က်မ ဝင္ျဖစ္ေအာင္ ဝင္ပါမယ့္ အေၾကာင္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ခုေတာ့ စီစဥ္သူ ကလည္း ျဖစ္ ေအာင္စီစဥ္ခဲ့သလို အားထုတ္ခ်င္ သူကလည္း ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ ခဲ့ပါၿပီ။ အဲဒါကေတာ့ မေလး႐ွား ႏိုင္ငံ ကိုတာတင္ဂီၿမိဳ႕မွာ 13Feb ကေန 21Feb အထိ က်င္းပစီစဥ္ ခဲ့တဲ့ ၉ရက္တာ တရား စခန္း ႀကီးပါပဲ။ 

စပ္မိလို႔ ေျပာျပပါအံုးမယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မ အမ်ိဳးသားက က်မ I.C ႀကဳိက္မွန္း သိလို႔ လက္မွတ္ ၂ေစာင္ ဝယ္ထားခဲ့တာပါ။ မႏွစ္ကလည္း I.C လာခ်ိန္မွာ က်မက သီလ႐ွင္ဝတ္ႀကီး နဲ႔ အိႏၵိယ ဗုဒၶဂါယာ ကို ေရာက္ေနခဲ့တာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ေတာ့ I.C Show ၾကည့္ျဖစ္ဖို႔ အားခဲ ထားခဲ့တာပါ။ ေနာက္ သူ ငယ္ခ်င္းေတြအိမ္မွာ ႏွစ္ကူး ပိတ္ရက္ ဆံုၾကဖို႔လည္း စီစဥ္ခဲ့ေသး တာပါ။ ဒါေပမဲ့ က်မက ႐ႊတ္ေနာက္ ေနာက္ က်မ အက်င့္အတိုင္း " I.C ဂ႐ုလိုက္ဖ္႐ိႈး (Group Live Show)က ႏွစ္တိုင္း လာပါတယ္ဟာ ဆရာေတာ္ႀကီးက ႏွစ္တိုင္း လာဖို႔မလြယ္တဲ့ ဝမ္းမန္း႐ိႈး (One Man Show) မို႔လို႔ ငါေတာ့ တရားစခန္းပဲ ဝင္ေတာ့မယ္" လို႔ သူငယ္ခ်င္း ေတြကို စ ေနာက္ ခဲ့ေသးတာပါ။ 

က်မ နဲ႔ အတူ တိုင္ပင္မထားပဲ က်မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္လည္း ဝင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူက တရား အားထုတ္ဖို႔ အလြန္ လိုလားသူ ပီပီ စခန္းမဝင္ခင္ က်မ နာဖို႔ တရားေခြကို အိမ္တိုင္ရာ ေရာက္ ပို႔ေပး ခဲ့ပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ သူနဲ႔က်မ ရဲ႕ ေယာဂီနံပါတ္ စဥ္က အစဥ္လိုက္ ျဖစ္ေနခဲ့ေလေတာ့ အိပ္ရာ ေဘးခ်င္း ကပ္လ်က္သား ျဖစ္ေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တေယာက္ နဲ႔ တေယာက္ စကား မ ေျပာၾကေၾကး ကတိထားခဲ့ၾကပါတယ္။ 

ရိပ္သာ ရဲ႕ အခ်ိန္ ဇယားအရ မနက္ ၄ နာရီ ၁၅ မွာ ဘုရား႐ိွခိုး၊ တရားစထိုင္ရမွာ ျဖစ္ၿပီး အိပ္ရာထခ်ိန္ မနက္ ၄နာရီလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အမ်ိဳးသမီးေယာဂီေတြ မ်ားတာမို႔ တခ်ိဳ႕ က ၃နာရီ ထ ေရခ်ိဳး မွာ က်မတို႔ အရင္ အေတြ႔အၾကံဳ အရ သိေနေလေတာ့ က်မ က မနက္ဆို ၂နာရီခဲြမွာ အိပ္ရာထပါတယ္။ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးက အအိပ္ဆတ္ သူေတြမို႔ သူ ဖ်တ္ကနဲထရင္ က်မလည္း ႏိူးရ ပါ တယ္။ ေရခ်ိဳး ခန္းက ေရပူမ႐ိွတာမို႔ ေရေအးနဲ႔ပဲ ေအးတယ္ ေအးတယ္ မွတ္ၿပီး ခ်ိဳးခဲ့ရပါတယ္။ သီလ႐ိွေနတဲ့ အခ်ိန္မို႔ လို႔ ထင္ပါရဲ႕ အိပ္ခ်ိန္ ၄နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ပဲ႐ိွေပမဲ့ မနက္ႏိူးတိုင္း လန္းဆန္းေနၿပီး ေရေအးနဲ႔ ခ်ိဳးေပမဲ့ ႏွာေတာင္ မေစးခဲ့ ပါဘူး။ 

က်မ အထင္မွားသြားတာက ဆရာေတာ္ႀကီးက တပါးတည္း မဟုတ္ပါဘူး လက္ေထာက္ တရားပို႔ ဆရာ ေတာ္ ႏွစ္ပါး နဲ႔ ႂကြလာခဲ့တာပါ။ အဲဒီ တရားပို႔ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးရဲ႕ အခန္းက႑က တကယ္ အေရးႀကီး လွပါတယ္။ က်မတို႔ နိဗၺာန္ခရီးသြား ေယာဂီေတြကို မဂ္ဖိုလ္ခရီး မွာ လမ္းၫႊန္ဖို႔ ဆိုတာ လမ္းျပတဲ့ ဆရာ ကိုယ္တိုင္ ေရာက္ဖူးၿပီးသား ျဖစ္မွသာ လမ္းျပ ႏိူင္ေတာ့မွာပါ။ အဲဒီ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးရဲ႕ ေျပာဆို လမ္း ၫႊန္ တရားပို႔ပံု အိေျႏၵ အႏုအရင့္ကို ၾကည့္တာနဲ႔ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးဟာ သံသရာမွာ ေထာက္တည္ရာ ရထားၿပီး သူေတြ ဆိုတာ က်မ ေသခ်ာေျပာႏိူင္ပါတယ္။ 

က်မရဲ႕ ဘာကိုျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္စရာဘက္က လွည့္ေတြးတတ္တဲ့ အက်င့္ဟာ အစ တရက္၊ ႏွစ္ရက္မွာ က်မ ကို ဒုကၡ ေကာင္းေကာင္း ေပးခဲ့ ပါတယ္။ ဒုတိယရက္မွာေပါ့ သမာဓိ ထူေထာင္စဥ္မွာ က်မရဲ႕ မ်က္ႏွာ တခုလံုးေပၚ ပု႐ြက္ဆိတ္ေတြ တက္လာသလို တ႐ြ႐ြနဲ႔ ခံစားေနရတာ အူထဲကကို ယားတက္လာၿပီး သမာ ဓိ တည္ၿငိမ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး မွတ္ေနတုန္းမွာ တရားပို႔ ဆရာေတာ္က "တခါတေလ မိမိတို႔ ကိုယ္ ေပၚကို အေကာင္ေလးေတြ တက္လာသလို ႐ြ႐ြ ႐ြ႐ြ နဲ႔ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္ ၊ ႐ြရင္ ႐ြတယ္ ႐ြတယ္ လို႔ မွတ္ ပါ" တဲ့...။ "ဘုရား ဘုရား ဆရာေတာ္ ငါတ႐ြ႐ြ ျဖစ္ေနတာ ဘယ္လိုလုပ္ သိသြားပါလိမ့္ ဟိဟိ" ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာႀကီးက ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုးလိုက္ပါလိမ့္ေနာ္၊ မသိရင္ျဖင့္ ဒီေယာဂီႏွယ္ သုခ ေဝဒနာေတြ ခံစားၿပီး ပီတိ ဂြမ္းဆီထိသလို ျဖစ္ေနတယ္ ထင္စရာ.... 

၅ရက္ေျမာက္ေန႔ တရားစစ္တဲ့ အခါ ေယာဂီေတြအားလံုး ေဝဒနာျပပဲြေတြ လုပ္ၾကပါေတာ့ တယ္။ ဒုကၡ ေဝဒနာရဲ႕ ႏိွပ္စက္ပံုေတြကို ဆရာ ေတာ္ထံ သူ႔ထက္ငါ ေျပာၾက ေလ်ာက္ၾကပါ ေတာ့တယ္။ အဲဒီအခိ်န္ မွာ ေယာဂီအားလံုးရဲ႕ ကိုယ္လံုးေတြဟာ ကိုင္႐ိုက္ထားသလို နာက်င္ ေနေတာ့တာကိုး။ တပည့္ ေတာ္ ေျခသလံုးႀကီးျဖင့္ ကဲြထြက္ေတာ့မလို၊ တပည့္ေတာ္ ေပါင္ထဲ ကို သံဆူးေခြနဲ႔ လိွမ့္သလို ဘာညာ ေပါ့ ေလ၊ သက္သာတဲ့သူမ်ား တေယာက္မွ မ႐ိွပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ဆရာေတာ္က ႐ုပ္နာမ္ေတြရဲ႕ မျပတ္မလပ္ ႏိွပ္ စက္ပံုကို ေဟာျပၿပီး ကိေလသာ ႀကီးမား ေလ၊ ပိုႏွိပ္စက္နာက်င္ရေလ ဆိုေတာ့ကာ က်မတို႔ ေယာဂီ ေတြ အားလံုးခမ်ာ ကိေလသာတံုးႀကီး ေတြ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ 

ေန႔ဆြမ္းစားတဲ့ အခါမွာလည္း က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္က တစားပဲြထဲ ေဘးခ်င္းကပ္ ျဖစ္ၿပီး အ မွတ္စိပ္သူေတြမို႔ အၿမဲ ေနာက္ဆံုးမွ စားၿပီးပါတယ္။ ဇယားအရ ဆြမ္းစားၿပီးရင္ စႀကၤန္ေလ်ာက္ရမွာမို႔ မေလ်ာက္ခင္ က်မ အိပ္ေဆာင္ေပၚ တေခါက္ ျပန္တက္ၿပီး သြားတိုက္ ေလ့႐ိွပါတယ္။ အဲဒီမွာ တခ်ိဳ႕ ေယာဂီ ညီမငယ္ေလးမ်ားက ေလ်ာင္းၿပီး မွတ္ေနတာေလးေတြ ေတြ႔ရပါတယ္။ ႀကိဳးစားၾက ႐ွာပါတယ္ တေခါေခါ နဲ႔ ေပါ့ေလ။ တခ်ိဳ႕ ေယာဂီ ညီမငယ္ေလးမ်ား ကေတာ့ စာကေလးေတြလို ပက်ိ ပက်ိနဲ႔ စကား ခိုးေျပာ ေနၾကပါတယ္။ ဪ သူတို႔ခမ်ာ ဒီအ႐ြယ္ေလးေတြနဲ႔ တရားစခန္း ဝင္ဖို႔ အသိ႐ိွတာကိုကပဲ ခ်ီး က်ဴးစရာ မဟုတ္ပါလား။ က်မတို႔တုန္းက ဒီအ႐ြယ္ ကဲေကာင္း တုန္း ၊ ဆိုးေကာင္းတုန္းေလ။ 

ေနာက္ရက္ေတြ မွာေတာ့ အ႐ိွန္ ေႏွးခ်စရာ မလိုေတာ့ေအာင္ကို ေျခေထာက္ေတြ၊ ဒူးေတြက နာလာၿပီး ေယာဂီ အားလံုး လမ္းေလ်ာက္ တိုင္း ဂၽြတ္ဂ်က္ နဲ႔ ျမည္သူကျမည္၊ တကၽြတ္ကၽြတ္နဲ႔ အိမ္ေျမႇာင္ဘဝ ေရာက္သူေတြ ေရာက္ကုန္ၾကပါေတာ့တယ္။ ၆ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ဆရာေတာ္ ႀကီး မနက္ပိုင္း အလုပ္ ေပးတရား နာေနစဥ္ က်မ ရင္ဘတ္ေအာင့္ၿပီး အသက္႐ႈမဝ၊ ပါးစပ္က လည္း ဆရာေတာ္ႀကီး တရားခ် ေပးတာ လိုက္မဆိုႏိူင္ေတာ့ေအာင္ ေမာလာတာနဲ႔ အသာေလး ၿငိမ္ၿပီး ခံစားရသမွ်ကို မွတ္ေနလိုက္ ပါေတာ့တယ္။ 

ၿပီးမွ ဆရာဝန္ဆိုတဲ့ အန္ကယ္ႀကီးကို က်မ ေနလို႔ သိတ္မေကာင္းေၾကာင္း ေျပာခဲ့တာနဲ႔ သူက ေဆးခန္း ေလးထဲ ေခၚသြားၿပီး စစ္ေမးပါတယ္။ ဟိုဒီ စမ္းသပ္ၿပီး အိပ္လို႔ရရဲ႕လား၊ စားေရာ စားႏိူင္လား ေမးပါ တယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလည္း အိပ္လို႔ရေၾကာင္း၊ စားတာ ကေတာ့ မစားႏိူင္ပဲ ပန္းကန္ တဝက္ပဲကုန္ေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔ ေန႔ဆြမ္းစားေတာ့ အံ့ဩဖြယ္ တပန္းကန္လံုး တက္တက္ေျပာင္ စားလိုက္ ႏိူင္ပါတယ္။ ဆရာဝန္ အန္ကယ္ႀကီးက စားၿပီးလို႔ ထမင္းစားေဆာင္က အထြက္၊ က်မေဘးက အျဖတ္မွာ လူနာတေယာက္ ျဖစ္တဲ့ က်မဘက္ မ်က္လံုးေဝ့ အၾကည့္၊ က်မျဖင့္ တက္တက္ေျပာင္ ေနတဲ့ ပန္းကန္ ႀကီး ဘယ္နား ဖြက္ထားရ မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ရပါေသး တယ္။ အဲဒီေန႔က်မွ တိုက္ဆိုင္လိုက္ တာမ်ား... ေျပာပါတယ္...။ 

ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး ေဟာၾကားေတာ္မူ ခဲ့တာေတြကလည္း တကယ့္ကို အႏွစ္ေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ က်မတို႔ ေယာဂီေတြ ႀကိဳးစားခ်င္ေအာင္၊ အားတက္လာေအာင္ တကယ္ကို ခႏၶာ ဥာဏ္ေရာက္ သစၥာဆိုက္ ေအာင္ ေဟာၾကားေတာ္ မူပါတယ္ ။ တရားပို႔ ဆရာေတာ္ ႏွစ္ပါးရဲ႕ ေစတနာ၊ ေမတၱာေတြကလည္း အားထုတ္သူေတြ အေပၚ အလြန္ ႀကီးမားလွပါတယ္။ အင္မတန္ တိုေတာင္းတဲ့ ၉ရက္ ပါပဲလို႔ က်မ ခံစား ခဲ့ရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ ၃ပါးရဲ႕ေက်းဇူး ေတြကို ကန္ေတာ့ရင္း၊ စီစဥ္သူရဲ႕ အားထုတ္မႈေတြကိုလည္း​‌​ က်မ ဒီေနရာကေန အသိအမွတ္ ျပဳရင္း လိႈက္လဲွစြာ ေက်းဇူးတင္႐ိွေၾကာင္း ေျပာၾကားခ်င္ပါတယ္။ 

နိဗၺာန္ ဆိုတာ ပါ႒ိလို နိ ဆိုတဲ့ မ႐ိွျခင္း နဲ႔ ဝါန ဆုိတဲ့ တဏွာ ေပါင္းစပ္ထားျခင္းျဖစ္ ပါတယ္။ ေလာကီ လူသား ပုထုဇဥ္ေတြကို မီးထြန္းထား တဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ နဲ႔ တင္စားရမယ္ ဆိုရင္ နိဗၺာန္ ဆိုက္ေရာက္သူ သူေတာ္ ေကာင္းေတြဟာ မီးၿငိမ္းသြားတဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ပါပဲ။ အၿငိမ္း ဓါတ္ကေလး နဲ႔ ႐ိွေနတဲ့ သေဘာ ေလးပါ။ ၿပီးေတာ့ နိဗၺာန္ ဟာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အတြက္ခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ႐ုပ္ နာမ္ ခႏၶာ ႐ိွတဲ့ ပု ထုစဥ္ေတြ အားလံုး နဲ႔ သက္ဆိုင္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘယ္ဘာသာဝင္မဆို ယံုၾကည္စြာ အားထုတ္ရင္ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ရာ ခ်မ္းသာ အမွန္ကို ရေစ ေရာက္ေစ ႏိူင္တာမို႔ မလဲြမေသြ အားထုတ္ သင့္လွ ပါတယ္။ 

က်မ ၉ ရက္တာ တင္းတင္းရင္းရင္း ႀကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်မ ျပဳခဲ့သမွ် ဒါနကုသိုလ္၊ သီလကုသိုလ္ နဲ႔ ပြားမ်ား အားထုတ္ခဲ့တဲ့ ဘာဝနာကုသိုလ္ေတြ အားလံုးကို လိႈက္လဲွ လိုလားစြာ အမွ်ေပး ေဝခ်င္ပါတယ္။ အားလံုးပဲ ကုသိုလ္ အမွ် အမွ် အမွ် ယူေတာ္မူ ၾကပါ.... 

မဂၢင္ေဖာင္စီး၍ နိဗၺာန္ တဖက္ကမ္း သို႔ အေရာက္လွမ္းႏိူင္ၾကပါေစ႐ွင္... 

*** ခ်စ္စရာေကာင္းၿပီး မ်က္လံုးေလးေတြ နဲ႔ ရယ္တတ္တဲ့ တိုင္းရင္းသူ ညီမငယ္ေလး ဇြန္မိုးစက္ နဲ႔ ခင္ မင္ခြင့္ ရခဲ့တဲ့ အတြက္လည္း အမွတ္ရစရာ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္႐ွင္...